دل دریایم راجز به بارانها نخواهم داد

تن رنجور خودرا من به ساحلها نخواهم داد

کجایی ای توبیداد زمانه دلم تنگ است

برای شکوه های پیرزن ها زیر پای نو عروسان

کجایی ای تو ای باد بهاری

زمانه سخت دلگیر است نمی دانم چه گویم تا دلم ارام گیرد

قرار در کف ندارم

تو ای ساحل خروشان باش تا دل را خروشانی ستیز اید که تو تنها

سزاوار خروش اشک رندانی

نمی دانم کجا ساحل دلی دارد که گرید بهر انهایی که دل دارند

تو شاید عشق باشی شایدم ابی که نتواند به دریایی پراز غم اسمان باشد

توهر چه هستی دوست باش تا من هم بیایم شاید انجا مثل این دنیای بی

حاصل پر از پروانه های اشتی باشدبرای ترک دورنگی های این عالم